هر روز که بزرگ‌تر می‌شی بیش‌تر نگران اراجیفی می‌شم که قراره یاد بگیری. خدا، پیغمبر، حسین، فاطمه، علی و هزارتا کوفت دیگه! دلم نمی‌خواد تو 9 سالگی به این فکر کنی که آدما رو چجوری تو جهنم می‌سوزنن.

دلم نمی‌خواد مجبور بشی تو مهد کودک درباره‌ی آدمایی که به تو هیچ ربطی ندارن شعر حفظ کنی و حتا به این چیزا فکر کنی. می‌خوام کودکی خوبی داشته باشی، بدون دین و حتا خدا. گاه به خودم می‌گم کاش مدرسه نری یا جایی بری که خبری از ترس و جهنم و جزا  نباشه.

الان بی‌خبر از همه جا سرگرم بازی هستی. مثلا داری کتابتو بلند بلند می‌خونی. چند روزه که هرکی زنگ در رو می‌زنه می‌گی “کیه”. بهار تو خیلی جوجویی.

سه هفته‌ی گذشته خیلی بد بود. اوضاع معده‌ت خراب بود و هر شب حدودای 6 صبح می‌خوابیدی. تقریبا در حال مرگ بودم. یک هفته‌س که دوباره امپرازول رو شروع کردیم و یه کم بهتری.

هر جا پیشی ببینی از خوشحالی دیوونه می‌شی. کف خونه پر شده از اساب‌بازی و جایی برای تردد وجود نداره.

یه وقتایی که عصبانی می‌شی غرش می‌کنی و این کارت کمی نگرانم می‌کنه.