تا چشم کار می‌کرد آدم بود. پیرزن، پیرمرد، بی‌سواد، خانه‌دار، رای‌اولی‌ها… خیلی‌ها با بچه‌هاشون اومده بودن. این عبارت خس و خاشاک خیلی براشون گرون تموم شده بود. اولش کمی ترسیده بودم. فکر می‌کردم نکنه اتفاقی بیفته و دیگه بهار رو نبینم، وقتی این جونورای ضد شورش خارجی رو -که مطمئنم نتیجه‌ی آمیزش سگ و انسان هستند- دیدم پاهام سست شد. ولی جمعیت امیدوارم کرد. تنها ولی با مردم بودم.شاید هیچ اتفاقی نیفته ولی دست‌کم “وجود” داشتیم، واقعی بودیم و هیچ اتوبوس دولتی، وعده یا اجبار این موج را دور هم جمع نکرده بود.

در این لحظه هم سرعت اینترنت ما ان تو ان شد و من نمی‌دونم این پست publish می‌شه یا نه. از بهار هم به خاطر بی‌ادبی عذر می‌خوام.